وَجَآءَهُۥ

قَوۡمُهُۥ

يُهۡرَعُونَ

إِلَيۡهِ

وَمِن

قَبۡلُ

كَانُواْ

يَعۡمَلُونَ

ٱلسَّيِّـَٔاتِۚ

قَالَ

يَٰقَوۡمِ

هَٰٓؤُلَآءِ

بَنَاتِي

هُنَّ

أَطۡهَرُ

لَكُمۡۖ

فَٱتَّقُواْ

ٱللَّهَ

وَلَا

تُخۡزُونِ

فِي

ضَيۡفِيٓۖ

أَلَيۡسَ

مِنكُمۡ

رَجُلٞ

رَّشِيدٞ

٧٨

    Ва қавмаш шитобон назди ӯ омаданд ва онон пеш аз ин корҳои зишт (ливота) анҷом медоданд. Лут гуфт: «Эй қавми ман, инҳо духтарони ман¹ (яъне, духтарони уммати ман) ҳастанд, пас, онҳоро никоҳ кунед, ки барои издивоҷи Шумо покизатаранд. Аз Аллоҳ битарсед ва маро дар баробари меҳмононам бад макунед. Оё марди хирадманде дар миёни шумо нест?»²