فَلَمَّا

رَءَآ

أَيۡدِيَهُمۡ

لَا

تَصِلُ

إِلَيۡهِ

نَكِرَهُمۡ

وَأَوۡجَسَ

مِنۡهُمۡ

خِيفَةٗۚ

قَالُواْ

لَا

تَخَفۡ

إِنَّآ

أُرۡسِلۡنَآ

إِلَىٰ

قَوۡمِ

لُوطٖ

٧٠

     Пас чун Иброҳим (алайҳис салом) дид, ки ба он меҳмонон даст дароз намекунанд, бар онон гумони бад кард ва дар дил аз онҳо хавф бурд. Гуфтанд (фариштагон): «Матарс, мо бар қавми Лут барои ҳалокашон фиристода шудаем».¹