وَهُوَ

ٱلَّذِي

خَلَقَ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضَ

فِي

سِتَّةِ

أَيَّامٖ

وَكَانَ

عَرۡشُهُۥ

عَلَى

ٱلۡمَآءِ

لِيَبۡلُوَكُمۡ

أَيُّكُمۡ

أَحۡسَنُ

عَمَلٗاۗ

وَلَئِن

قُلۡتَ

إِنَّكُم

مَّبۡعُوثُونَ

مِنۢ

بَعۡدِ

ٱلۡمَوۡتِ

لَيَقُولَنَّ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُوٓاْ

إِنۡ

هَٰذَآ

إِلَّا

سِحۡرٞ

مُّبِينٞ

٧

       Ӯст, ки осмонҳову заминро дар шаш рӯз офарид ва пеш аз ин Арши Ӯ бар рӯи об буд. То биёзмояд, кадоме аз шумо амалҳои некӯтарро анҷом медиҳад. Ва агар бигӯӣ, -эй Расул, - барои мушрикон, ки баъд аз марг зинда мешавед, албатта, ба дурӯғ баровардани ту мешитобанд ва мегӯянд, ки ин Қуръон ҷуз ҷодуи ошкор нест!¹