فَإِن

تَوَلَّوۡاْ

فَقَدۡ

أَبۡلَغۡتُكُم

مَّآ

أُرۡسِلۡتُ

بِهِۦٓ

إِلَيۡكُمۡۚ

وَيَسۡتَخۡلِفُ

رَبِّي

قَوۡمًا

غَيۡرَكُمۡ

وَلَا

تَضُرُّونَهُۥ

شَيۡـًٔاۚ

إِنَّ

رَبِّي

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٍ

حَفِيظٞ

٥٧

    Пас, агар рӯй бигардонед аз иҷобат кардани даъвати ҳақ ба ростӣ ки он чиро ки бо он ба сӯи шумо фиристода шуда будам ба шумо расонидам ва Парвардигори ман мардуми дигареро ҷонишини шумо хоҳад гардонид, ки онҳо тавҳиди Ӯро ба ҷо оранд ва ибодаташро бо ихлос адо намоянд ва ба сабаби куфр ва исёнатон ҳеҷ ба ӯ зиёне намерасонед. Зеро Парвардигори ман нигаҳбони ҳамаи чизҳост!¹