وَهِيَ

تَجۡرِي

بِهِمۡ

فِي

مَوۡجٖ

كَٱلۡجِبَالِ

وَنَادَىٰ

نُوحٌ

ٱبۡنَهُۥ

وَكَانَ

فِي

مَعۡزِلٖ

يَٰبُنَيَّ

ٱرۡكَب

مَّعَنَا

وَلَا

تَكُن

مَّعَ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٤٢

Ва киштӣ ононро дар миёни мавҷҳое, ки баланд мешуд, чун кӯҳ мебурд. Ва Нӯҳ писарашро, ки дар гӯшае истода буд, нидо дод: Эй писаракам, бо мо савор шав ва бо кофирон мабош, ки ғарқ хоҳӣ шуд!¹