وَهِيَ

تَجۡرِي

بِهِمۡ

فِي

مَوۡجٖ

كَٱلۡجِبَالِ

وَنَادَىٰ

نُوحٌ

ٱبۡنَهُۥ

وَكَانَ

فِي

مَعۡزِلٖ

يَٰبُنَيَّ

ٱرۡكَب

مَّعَنَا

وَلَا

تَكُن

مَّعَ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٤٢

Ва у (кема) уларни тоғлардек тўлқинда олиб кетаётганида, Нуҳ бир четда турган ўғлига: «Эй ўғлим, биз билан бирга мингин, кофирлар билан бирга бўлмагин», деди.¹