حَتّٰۤی

اِذَا

جَآءَ

اَمْرُنَا

وَفَارَ

التَّنُّوْرُ ۙ

قُلْنَا

احْمِلْ

فِیْهَا

مِنْ

كُلٍّ

زَوْجَیْنِ

اثْنَیْنِ

وَاَهْلَكَ

اِلَّا

مَنْ

سَبَقَ

عَلَیْهِ

الْقَوْلُ

وَمَنْ

اٰمَنَ ؕ

وَمَاۤ

اٰمَنَ

مَعَهٗۤ

اِلَّا

قَلِیْلٌ

۟

Качан гана Биздин (тагдырда белгилеген) буйругубуз келип, (асмандан сел куюлуп, бардык жерден, жадагалса оттун “уюгу” болгон) тандырлар(дын оозунан да оргуштап суу) атырылып чыкканда, Биз айттык: «(О, Нух!) Кемеңе ар түрдүү айбанаттардан экиден жуптарды, үй-бүлөңдү жана ыйман келтиргендерди чыгар. Ал эми, Биздин (“ага өлүм” деген) сөзүбүз жеткен адамдарды (чыгарба!)» Ага бир аз эле кишилер ыйман келтирген болчу.