حَتَّىٰٓ

إِذَا

جَآءَ

أَمۡرُنَا

وَفَارَ

ٱلتَّنُّورُ

قُلۡنَا

ٱحۡمِلۡ

فِيهَا

مِن

كُلّٖ

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِ

وَأَهۡلَكَ

إِلَّا

مَن

سَبَقَ

عَلَيۡهِ

ٱلۡقَوۡلُ

وَمَنۡ

ءَامَنَۚ

وَمَآ

ءَامَنَ

مَعَهُۥٓ

إِلَّا

قَلِيلٞ

٤٠

Чун фармони Мо ба ҳалоки онҳо даррасид ва танӯр¹ ҷӯшид, гуфтем: Аз ҳар ҷинсе ду тан (нару мода) ва низ хонадони худро дар киштӣ савор кун, ғайри он касе², ки фармони ҳалоки онҳо пеш содир шудааст ва низ ҳамроҳ гир онҳоеро, ки бар ту имон овардаанд. ва ҷуз андаке ба ӯ имон наёварда буданд.³