وَلَآ
أَقُولُ
لَكُمۡ
عِندِي
خَزَآئِنُ
ٱللَّهِ
وَلَآ
أَعۡلَمُ
ٱلۡغَيۡبَ
وَلَآ
أَقُولُ
إِنِّي
مَلَكٞ
وَلَآ
أَقُولُ
لِلَّذِينَ
تَزۡدَرِيٓ
أَعۡيُنُكُمۡ
لَن
يُؤۡتِيَهُمُ
ٱللَّهُ
خَيۡرًاۖ
ٱللَّهُ
أَعۡلَمُ
بِمَا
فِيٓ
أَنفُسِهِمۡ
إِنِّيٓ
إِذٗا
لَّمِنَ
ٱلظَّٰلِمِينَ
٣١
و به شما نمیگویم که خزانههای الله نزد من است. و (نمی گویم) غیب نیز میدانم. و نمیگویم که من فرشته هستم. و دربارۀ آنانی که چشمان شما آنان را به حقارت میبیند نمیگویم الله خیری به آنان نخواهد داد. (بلکه) الله به آنچه در دلهای آنان است آگاهتر است. در این صورت من از جملۀ ظالمان خواهم بود.