أُوْلَٰٓئِكَ

لَمۡ

يَكُونُواْ

مُعۡجِزِينَ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

وَمَا

كَانَ

لَهُم

مِّن

دُونِ

ٱللَّهِ

مِنۡ

أَوۡلِيَآءَۘ

يُضَٰعَفُ

لَهُمُ

ٱلۡعَذَابُۚ

مَا

كَانُواْ

يَسۡتَطِيعُونَ

ٱلسَّمۡعَ

وَمَا

كَانُواْ

يُبۡصِرُونَ

٢٠

    инҳо мушрикон наметавонанд дар рӯи замин Аллоҳро нотавон ва дармонда созанд ва ҷуз Ӯ ҳеҷ сарпарасте надоранд, азобашон дучандон мешавад. Онҳо на тавоноии шунидани ҳақро доранд, ки ба он баҳравар шаванд ва на тавоноии дидани далелҳои Аллоҳро доранд, ки ба он роҳ ёбанд.¹