أَفَمَن

كَانَ

عَلَىٰ

بَيِّنَةٖ

مِّن

رَّبِّهِۦ

وَيَتۡلُوهُ

شَاهِدٞ

مِّنۡهُ

وَمِن

قَبۡلِهِۦ

كِتَٰبُ

مُوسَىٰٓ

إِمَامٗا

وَرَحۡمَةًۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

يُؤۡمِنُونَ

بِهِۦۚ

وَمَن

يَكۡفُرۡ

بِهِۦ

مِنَ

ٱلۡأَحۡزَابِ

فَٱلنَّارُ

مَوۡعِدُهُۥۚ

فَلَا

تَكُ

فِي

مِرۡيَةٖ

مِّنۡهُۚ

إِنَّهُ

ٱلۡحَقُّ

مِن

رَّبِّكَ

وَلَٰكِنَّ

أَكۡثَرَ

ٱلنَّاسِ

لَا

يُؤۡمِنُونَ

١٧

Оё касе [Паёмбар], ки далели ошкоре [Қуръон] аз Парвардигораш дорад ва шоҳиде [Ҷабраил] аз ҷониби Ӯ [Аллоҳ таоло] онро мехонад, [ҳаммонанди кофирони гумроҳ аст] ва ҳол он ки пеш аз он низ Мӯсо роҳнамо ва мояи раҳмат [-и эшон] буд. Инон [мусулмонон] ба он [китоб] имон доранд ва ҳар касе аз гурӯҳҳо[-и мухталифи мушрикон], ки ба он куфр биварзад [ва инкораш кунад], оташи дузах ваъдагоҳи ӯст. Пас,[эй паёмбар] аз [Қуръон ва ҳақиқати ваъдаҳои] он дар тардид мабош. Бе тардид, он [китобе] росту дуруст аз сӯи Парвардигори туст, вале бештари мардум имон намеоваранд