وَلَقَدْ

اَرْسَلْنَا

رُسُلًا

مِّنْ

قَبْلِكَ

مِنْهُمْ

مَّنْ

قَصَصْنَا

عَلَیْكَ

وَمِنْهُمْ

مَّنْ

لَّمْ

نَقْصُصْ

عَلَیْكَ ؕ

وَمَا

كَانَ

لِرَسُوْلٍ

اَنْ

یَّاْتِیَ

بِاٰیَةٍ

اِلَّا

بِاِذْنِ

اللّٰهِ ۚ

فَاِذَا

جَآءَ

اَمْرُ

اللّٰهِ

قُضِیَ

بِالْحَقِّ

وَخَسِرَ

هُنَالِكَ

الْمُبْطِلُوْنَ

۟۠

   Пеш аз ту эй Расул, бисёр паёмбароне ба сӯи қавмашон фиристодаем, то онҳоро даъват намоянд ва бар озори онҳо сабру тоқат кунанд. Аз онҳо достони баъзеро бароят гуфтаем ва достони баъзеро нагуфтаем. Ва ҳама паёмбарон амр шуда буданд, ки ваҳйи илоҳиро ба қавмашон бирасонанд. Ва ҳеҷ паёмбареро насазад, ки мӯъҷизае биёварад, магар ба фармони Аллоҳ. Ва чун фармони Аллоҳ барои азоби такзибкунандагон даррасад, миёни паёмбарон ва дурӯғбаровардагонашон барҳақ доварӣ гардад ва онон, ки бар ботил будаанд, он ҷо зиён хоҳанд дид.¹