فَاصْبِرْ

اِنَّ

وَعْدَ

اللّٰهِ

حَقٌّ ۚ

فَاِمَّا

نُرِیَنَّكَ

بَعْضَ

الَّذِیْ

نَعِدُهُمْ

اَوْ

نَتَوَفَّیَنَّكَ

فَاِلَیْنَا

یُرْجَعُوْنَ

۟

    Эй Расул, пас, сабр кун ва дар роҳи даъвати худ давомат кун албатта, ваъдаи Аллоҳ рост аст. Он чӣ ба ту ваъда додаем, зуд аст, ки барои ту онро иҷро намоем, ё баъзе аз он чизҳоро¹, ки ба он мушрикон ваъда додаем, ба ту нишон медиҳем, то онро мушоҳида кунӣ, ё туро пеш аз фаро расидани азоб бар онҳо бимиронем, пас рӯзи қиёмат онҳо ба назди Мо бозгардонида шаванд ва ба сабаби куфре, ки варзидаанд, онҳоро зуд ба азоби сахте бичашонем.²