۞ أَوَلَمۡ

يَسِيرُواْ

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَيَنظُرُواْ

كَيۡفَ

كَانَ

عَٰقِبَةُ

ٱلَّذِينَ

كَانُواْ

مِن

قَبۡلِهِمۡۚ

كَانُواْ

هُمۡ

أَشَدَّ

مِنۡهُمۡ

قُوَّةٗ

وَءَاثَارٗا

فِي

ٱلۡأَرۡضِ

فَأَخَذَهُمُ

ٱللَّهُ

بِذُنُوبِهِمۡ

وَمَا

كَانَ

لَهُم

مِّنَ

ٱللَّهِ

مِن

وَاقٖ

٢١

    Оё онҳое, ки ба паёмбарии ту бовар надоранд дар замин сайр намекунанд, то бингаранд, ки оқибати пешиниёнашон чӣ гуна будааст? Тавоноии онҳо ва ёдгориҳое, ки дар рӯйи замин падид оварда буданд, аз инҳо бештар буд. Вале қувват ва бузургии тану ҷисмашон ба онҳо фоидае нарасонд. Сипас Аллоҳ онҳоро ба сабаби гуноҳашон ба азоб гирифтор кард ва аз қаҳри Аллоҳ онҳоро нигаҳдорандае набуд.¹