وَاِذَاۤ

اَنْعَمْنَا

عَلَی

الْاِنْسَانِ

اَعْرَضَ

وَنَاٰ

بِجَانِبِهٖ ۚ

وَاِذَا

مَسَّهُ

الشَّرُّ

فَذُوْ

دُعَآءٍ

عَرِیْضٍ

۟

५१. आणि जेव्हा आम्ही माणसावर आपला उपकार करतो, तेव्हा तो तोंड फिरवितो आणि बाजू बदलून घेतो आणि जेव्हा त्याच्यावर दुःख कोसळले तेव्हा मात्र लांबलचक दुआ (प्रार्थना) करणारा बनतो.