وَلَىِٕنْ

اَذَقْنٰهُ

رَحْمَةً

مِّنَّا

مِنْ

بَعْدِ

ضَرَّآءَ

مَسَّتْهُ

لَیَقُوْلَنَّ

هٰذَا

لِیْ ۙ

وَمَاۤ

اَظُنُّ

السَّاعَةَ

قَآىِٕمَةً ۙ

وَّلَىِٕنْ

رُّجِعْتُ

اِلٰی

رَبِّیْۤ

اِنَّ

لِیْ

عِنْدَهٗ

لَلْحُسْنٰی ۚ

فَلَنُنَبِّئَنَّ

الَّذِیْنَ

كَفَرُوْا

بِمَا

عَمِلُوْا ؗ

وَلَنُذِیْقَنَّهُمْ

مِّنْ

عَذَابٍ

غَلِیْظٍ

۟

Қасамки, агар унга бирон бало-кулфат етганидан сўнг Биз Ўз томонимиздан бўлган бирон марҳаматни тотдирсак, албатта у «Бу ёлғиз ўзимнинг (донолигим ва саъй-ҳаракатим билан бўлди). Мен (Қиёмат) соати қойим бўлишига ишонмайман. Қасамки, агар (мабодо Қиёмат қойим бўлиб), мен Парвардигоримга қайтарилсам, ҳеч шак-шубҳасиз, Унинг даргоҳида ҳам мен учун гўзал (оқибат) — жаннат бўлур, дер. Бас, (ана ўша ўзлари иймон келтирмаган ва яхши амал қилмаган ҳолларида жаннатдан хомтамаъ бўлиб юрган кимсалар билсинларки), албатта Биз кофир бўлган кимсаларга ўзлари қилган амалларининг хабарини берурмиз ва албатта уларга қаттиқ азобни тотдирурмиз.