وَلَوۡ
جَعَلۡنَٰهُ
قُرۡءَانًا
أَعۡجَمِيّٗا
لَّقَالُواْ
لَوۡلَا
فُصِّلَتۡ
ءَايَٰتُهُۥٓۖ
ءَا۬عۡجَمِيّٞ
وَعَرَبِيّٞۗ
قُلۡ
هُوَ
لِلَّذِينَ
ءَامَنُواْ
هُدٗى
وَشِفَآءٞۚ
وَٱلَّذِينَ
لَا
يُؤۡمِنُونَ
فِيٓ
ءَاذَانِهِمۡ
وَقۡرٞ
وَهُوَ
عَلَيۡهِمۡ
عَمًىۚ
أُوْلَٰٓئِكَ
يُنَادَوۡنَ
مِن
مَّكَانِۭ
بَعِيدٖ
٤٤
ನಾವು ಇದನ್ನು ಅನರಬಿ ಖುರ್ಆನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: “ಇದರ ಸೂಕ್ತಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿ ಸಲಾಗಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಗ್ರಂಥ ಅನರಬಿಯೂ ದೂತರು ಅರಬರೂ ಆಗಿದ್ದೇಕೆ? ಹೇಳಿರಿ, ಸತ್ಯವಿಶ್ವಾಸ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು (ಖುರ್ಆನ್) ಮಾರ್ಗದರ್ಶನವೂ ದಿವ್ಯಔಷಧವೂ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸತ್ಯನಿಷೇಧಿಗಳ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅದು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕುರುಡಾಗಿದೆ. ಅವರ ಅವಸ್ಥೆಯು ಅವರನ್ನು ದೂರದಿಂದ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆಯೋ ಎಂಬಂತಿದೆ.