وَلَوۡ

جَعَلۡنَٰهُ

قُرۡءَانًا

أَعۡجَمِيّٗا

لَّقَالُواْ

لَوۡلَا

فُصِّلَتۡ

ءَايَٰتُهُۥٓۖ

ءَا۬عۡجَمِيّٞ

وَعَرَبِيّٞۗ

قُلۡ

هُوَ

لِلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

هُدٗى

وَشِفَآءٞۚ

وَٱلَّذِينَ

لَا

يُؤۡمِنُونَ

فِيٓ

ءَاذَانِهِمۡ

وَقۡرٞ

وَهُوَ

عَلَيۡهِمۡ

عَمًىۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

يُنَادَوۡنَ

مِن

مَّكَانِۭ

بَعِيدٖ

٤٤

Агар Биз (Қуръонни) ажамий (яъни, араб тилида бўлмаган) Қуръон қилганимизда, албатта улар: «Унинг оятлари (бизларнинг тилимизда) баён қилинмабди-да. (Муҳаммаднинг ўзи) араб-ку, (нега унга) ажамий (Қуръон тушибди?)», деган бўлур эдилар. Айтинг: «(Ушбу Қуръон) иймон келтирган зотлар учун ҳидоят ва (дилларидаги шак-шубҳани кетказувчи) шифодир. Иймон келтирмайдиган кимсаларни эса қулоқларида оғирлик-карлик бордир ва (Қуръон) уларга кўрлик (яъни, қоп-қоронғи зулмат) бўлур. Улар (гўё) узоқ бир жойдан чақирилаётган кишилар кабидирлар, яъни гарчи Қуръон оятларини эшитсалар-да, унинг маъно-ҳикматларини англай олмаслар). ¹