حَتّٰۤی

اِذَا

مَا

جَآءُوْهَا

شَهِدَ

عَلَیْهِمْ

سَمْعُهُمْ

وَاَبْصَارُهُمْ

وَجُلُوْدُهُمْ

بِمَا

كَانُوْا

یَعْمَلُوْنَ

۟

   Чун ба канори оташ оянд, аз иқрори гуноҳҳои худ саркашӣ кунанд, ин ҳангом гӯшу чашмҳо ва пӯстҳояшон ба аъмоле, ки дар дунё кардаанд, бар зиддашон шаҳодат диҳанд.¹