وَأَقۡسَمُواْ

بِٱللَّهِ

جَهۡدَ

أَيۡمَٰنِهِمۡ

لَئِن

جَآءَهُمۡ

نَذِيرٞ

لَّيَكُونُنَّ

أَهۡدَىٰ

مِنۡ

إِحۡدَى

ٱلۡأُمَمِۖ

فَلَمَّا

جَآءَهُمۡ

نَذِيرٞ

مَّا

زَادَهُمۡ

إِلَّا

نُفُورًا

٤٢

Тие се колнеа во Аллах со најтешката заклетва, дека, подобро од кој било народ ќе бидат истрајни на Вистинскиот пат – само ако им дојде тој што ќе ги опоменува. И кога им дојде тој што опоменува, неговото пристигнување само им ја зголеми одбојноста: