وَلَا

تَزِرُ

وَازِرَةٞ

وِزۡرَ

أُخۡرَىٰۚ

وَإِن

تَدۡعُ

مُثۡقَلَةٌ

إِلَىٰ

حِمۡلِهَا

لَا

يُحۡمَلۡ

مِنۡهُ

شَيۡءٞ

وَلَوۡ

كَانَ

ذَا

قُرۡبَىٰٓۗ

إِنَّمَا

تُنذِرُ

ٱلَّذِينَ

يَخۡشَوۡنَ

رَبَّهُم

بِٱلۡغَيۡبِ

وَأَقَامُواْ

ٱلصَّلَوٰةَۚ

وَمَن

تَزَكَّىٰ

فَإِنَّمَا

يَتَزَكَّىٰ

لِنَفۡسِهِۦۚ

وَإِلَى

ٱللَّهِ

ٱلۡمَصِيرُ

١٨

Ва ҳеҷ гунаҳгоре, бори гуноҳи дигареро ба дӯш намегирад ва агар [шахси] гаронборе, [дигареро] барои ҳамли бори [гуноҳони] хеш фаро бихонад, [чизе аз он бор] бардошта намешавад; ҳарчанд, ки ӯ хешованд [-и наздикаш] бошад. [Эй паёмбар] Ҷуз ин нест, ки ту фақат ба касоне ҳушдор медиҳӣ, ки дар ниҳон аз [муҷозоти] Парвардгорашон метарсанд ва намоз барпо медоранд. Ҳар ки [аз гуноҳон] пок шавад, пас? яқинан танҳо ба суди хеш пок гаштааст ва бозгашт [-и ҳама] ба сӯйи Аллоҳ таоло аст