يُولِجُ

ٱلَّيۡلَ

فِي

ٱلنَّهَارِ

وَيُولِجُ

ٱلنَّهَارَ

فِي

ٱلَّيۡلِ

وَسَخَّرَ

ٱلشَّمۡسَ

وَٱلۡقَمَرَۖ

كُلّٞ

يَجۡرِي

لِأَجَلٖ

مُّسَمّٗىۚ

ذَٰلِكُمُ

ٱللَّهُ

رَبُّكُمۡ

لَهُ

ٱلۡمُلۡكُۚ

وَٱلَّذِينَ

تَدۡعُونَ

مِن

دُونِهِۦ

مَا

يَمۡلِكُونَ

مِن

قِطۡمِيرٍ

١٣

[Аллоҳ таоло] шабро дар рӯз дармеоварад ва рӯзро дар шаб дармеоварад [ва инчунин бар тӯли ҳар яке меафзояд] ва хуршед ва моҳро ба хидмат [-и инсон] гумошт, ки ҳар як то замоне муайян [ дар мадори худ] равон бошанд. Ин аст Аллоҳ таоло–Парвардгори шумо; фармонравоӣ аз они Ӯст ва касонеро, ки ба ҷойи Ӯ мехонед, [дар баробараш чунон фақиранд, ки ҳатто] пусти ҳастаи хурмоеро доро нестанд