فَقَالَ

إِنِّيٓ

أَحۡبَبۡتُ

حُبَّ

ٱلۡخَيۡرِ

عَن

ذِكۡرِ

رَبِّي

حَتَّىٰ

تَوَارَتۡ

بِٱلۡحِجَابِ

٣٢

پس گفت: «من این اسبان را به خاطر (فرمان) پروردگارم دوست دارم» (و پیوسته به آن‌ها نگاه می‌کرد) تا از دیدگانش پنهان شدند [ یا: تا اینکه آفتاب در پرده پنهان شد و غروب کرد. (به تفسیر ابن کثیر و طبری رجوع کنید).].