وَشَرَوۡهُ

بِثَمَنِۭ

بَخۡسٖ

دَرَٰهِمَ

مَعۡدُودَةٖ

وَكَانُواْ

فِيهِ

مِنَ

ٱلزَّٰهِدِينَ

٢٠

و [سرانجام] او را به بهایی اندک ـ چند درهم ـ فروختند و در[بارۀ نگه داشتنِ] او بی‌میل بودند.