ثُمَّ

بَدَّلۡنَا

مَكَانَ

ٱلسَّيِّئَةِ

ٱلۡحَسَنَةَ

حَتَّىٰ

عَفَواْ

وَّقَالُواْ

قَدۡ

مَسَّ

ءَابَآءَنَا

ٱلضَّرَّآءُ

وَٱلسَّرَّآءُ

فَأَخَذۡنَٰهُم

بَغۡتَةٗ

وَهُمۡ

لَا

يَشۡعُرُونَ

٩٥

سپس به جای ناخوشی (و بدی)، خوشی (و نیکی) آوردیم، تا اینکه افزون شدند، و گفتند: «بی‌گمان به نیاکان ما (نیز) رنج و راحتی رسیده بود» پس ناگهان آن‌ها را در حالی‌که بی‌خبر (و غافل) بودند گرفتیم.