وَلَئِنۡ

أَذَقۡنَٰهُ

نَعۡمَآءَ

بَعۡدَ

ضَرَّآءَ

مَسَّتۡهُ

لَيَقُولَنَّ

ذَهَبَ

ٱلسَّيِّـَٔاتُ

عَنِّيٓۚ

إِنَّهُۥ

لَفَرِحٞ

فَخُورٌ

١٠

و اگر پس از رنجی كه به او رسیده است نعمتى به او بچشانیم قطعاً می‌گوید: «سختی‌ها [و ناگواری‌ها] از من دور شد». حقا که او [از روی ناسپاسی] سَرخوش و [به داشتن نعمت‌ها] فخرفروش است.