إِلَّا

مَن

ظَلَمَ

ثُمَّ

بَدَّلَ

حُسۡنَۢا

بَعۡدَ

سُوٓءٖ

فَإِنِّي

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

١١

اما کسی ‌که ستم کند، آنگاه [پس از توبه،] بدی را به نیکی تبدیل نماید [بداند که] بی‌تردید، من آمرزندۀ مهربانم.