إِذۡ

جَعَلَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

فِي

قُلُوبِهِمُ

ٱلۡحَمِيَّةَ

حَمِيَّةَ

ٱلۡجَٰهِلِيَّةِ

فَأَنزَلَ

ٱللَّهُ

سَكِينَتَهُۥ

عَلَىٰ

رَسُولِهِۦ

وَعَلَى

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

وَأَلۡزَمَهُمۡ

كَلِمَةَ

ٱلتَّقۡوَىٰ

وَكَانُوٓاْ

أَحَقَّ

بِهَا

وَأَهۡلَهَاۚ

وَكَانَ

ٱللَّهُ

بِكُلِّ

شَيۡءٍ

عَلِيمٗا

٢٦

آنگاه که کسانی‌که کافر شدند در دل‌های خود حمیت (= تعصب و نخوت) - همان حمیت جاهلیت - نهادند [ که نبوت رسول الله صلی الله علیه وسلم را قبول نکردند، و به نوشتن بسم الله الرحمن الرحیم اقرار ننمودند، و مانع رفتن مسلمانان به خانۀ الله شدند.]، پس الله آرامش خود را بر رسولش و بر مؤمنان نازل فرمود، و آن‌ها را به کلمۀ تقوا ملزم ساخت، و آن‌ها از هر کس سزاوار تر و اهل آن بودند، و الله به همه چیز داناست.