وَقَالُواْ

ٱلۡحَمۡدُ

لِلَّهِ

ٱلَّذِي

صَدَقَنَا

وَعۡدَهُۥ

وَأَوۡرَثَنَا

ٱلۡأَرۡضَ

نَتَبَوَّأُ

مِنَ

ٱلۡجَنَّةِ

حَيۡثُ

نَشَآءُۖ

فَنِعۡمَ

أَجۡرُ

ٱلۡعَٰمِلِينَ

٧٤

Биҳиштиён мегӯянд: «Ситоиш ва сипос махсуси Аллоҳ таоло аст, ки ваъдаи хешро дар мавриди мо таҳаққуқ бахшид ва сарзамин [-и биҳишт]-ро ба мо мерос дод, ки дар ҳар ҷойи он бихоҳем, манзил мегирем. Ва [ба ростӣ] подоши аҳли амал чи некуст»