وَسِيقَ

ٱلَّذِينَ

ٱتَّقَوۡاْ

رَبَّهُمۡ

إِلَى

ٱلۡجَنَّةِ

زُمَرًاۖ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

جَآءُوهَا

وَفُتِحَتۡ

أَبۡوَٰبُهَا

وَقَالَ

لَهُمۡ

خَزَنَتُهَا

سَلَٰمٌ

عَلَيۡكُمۡ

طِبۡتُمۡ

فَٱدۡخُلُوهَا

خَٰلِدِينَ

٧٣

Ва ононро, ки аз Парвардигорашон тарсидаанд, гурӯҳ-гурӯҳ ба биҳишт мебаранд. Чун ба биҳишт бирасанд, дарҳояш кушода шавад. Ва дарбонҳои бихишт гӯяндашон: «Салом бар шумо, биҳиштатон хуш бод, ба дарун биёед, ҳамеша дар ин ҷо хоҳед буд!»