وَسِيقَ

ٱلَّذِينَ

ٱتَّقَوۡاْ

رَبَّهُمۡ

إِلَى

ٱلۡجَنَّةِ

زُمَرًاۖ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

جَآءُوهَا

وَفُتِحَتۡ

أَبۡوَٰبُهَا

وَقَالَ

لَهُمۡ

خَزَنَتُهَا

سَلَٰمٌ

عَلَيۡكُمۡ

طِبۡتُمۡ

فَٱدۡخُلُوهَا

خَٰلِدِينَ

٧٣

Ва касоне, ки аз Парвардигорашон парво доштанд, гурӯҳ-гурӯҳ ба сӯйи биҳишт ҳидоят мешаванд. Ҳамин ки ба он ҷо мерасанд, дар ҳоле ки дарҳои биҳишт кушода шудааст, [бо иззату эҳтиром ворид мешаванд] ва нигаҳбонони он ҷо мегӯянд: «Салом бар шумо. Хуш омадед. Ҷовидона ба биҳишт дароед»