فَإِذَا

مَسَّ

ٱلۡإِنسَٰنَ

ضُرّٞ

دَعَانَا

ثُمَّ

إِذَا

خَوَّلۡنَٰهُ

نِعۡمَةٗ

مِّنَّا

قَالَ

إِنَّمَآ

أُوتِيتُهُۥ

عَلَىٰ

عِلۡمِۭۚ

بَلۡ

هِيَ

فِتۡنَةٞ

وَلَٰكِنَّ

أَكۡثَرَهُمۡ

لَا

يَعۡلَمُونَ

٤٩

İnsana bir zərər toxunduğu zaman Bizə dua edər. Sonra Biz ona Özümüzdən bir nemət bəxş etdikdə: “Bu mənə yalnız (özümdə olan) elmə görə verilmişdir!”– deyər. Xeyr, bu, bir sınaqdır, lakin onların çoxu (bunu) bilməz.