قُلِ

ٱللَّهُمَّ

فَاطِرَ

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَٱلۡأَرۡضِ

عَٰلِمَ

ٱلۡغَيۡبِ

وَٱلشَّهَٰدَةِ

أَنتَ

تَحۡكُمُ

بَيۡنَ

عِبَادِكَ

فِي

مَا

كَانُواْ

فِيهِ

يَخۡتَلِفُونَ

٤٦

     Бигӯ: «Ё Илоҳо, Тӯӣ падидоварандаи осмонҳову замин, донои ниҳону ошкор, Ту миёни бандагонат дар ҳар чӣ дар он ихтилоф мекардаанд, доварӣ мекунӣ». Ҳидоят фармо маро ба изни худ дар он чи ихтилоф шудааст аз ҳақ, Ту худ ҳидоят мекунӣ ба роҳи рост, касеро, ки мехоҳӣ.¹