ٱللَّهُ

نَزَّلَ

أَحۡسَنَ

ٱلۡحَدِيثِ

كِتَٰبٗا

مُّتَشَٰبِهٗا

مَّثَانِيَ

تَقۡشَعِرُّ

مِنۡهُ

جُلُودُ

ٱلَّذِينَ

يَخۡشَوۡنَ

رَبَّهُمۡ

ثُمَّ

تَلِينُ

جُلُودُهُمۡ

وَقُلُوبُهُمۡ

إِلَىٰ

ذِكۡرِ

ٱللَّهِۚ

ذَٰلِكَ

هُدَى

ٱللَّهِ

يَهۡدِي

بِهِۦ

مَن

يَشَآءُۚ

وَمَن

يُضۡلِلِ

ٱللَّهُ

فَمَا

لَهُۥ

مِنۡ

هَادٍ

٢٣

Аллоҳ таоло беҳтарин суханро дар сурати китобе нозил карда, ки [бархе аз оёташ] ҳаммонанди якдигар ва [бархе низ] мукаррар аст. Касоне, ки аз [муҷозоти] Парвардигорашон бим доранд, [бо шунидани ин оёт] мӯй бар танашон рост мешавад ва сипас дилу ҷонашон ба ёди Аллоҳ таоло ором мегирад. Ин ҳидояти Аллоҳ таоло аст, ки ҳар киро бихоҳад, ба он роҳ менамояд ва ҳар киро Аллоҳ таоло гумроҳ созад, ҳеҷ ҳидоятгаре нахоҳад дошт