قُلۡ

إِن

كَانَ

لِلرَّحۡمَٰنِ

وَلَدٞ

فَأَنَا۠

أَوَّلُ

ٱلۡعَٰبِدِينَ

٨١

   Бигӯ эй Паёмбар ба мушриконе, ки мегӯянд фариштагон духтарони Аллоҳ ҳастанд: «Агар Аллоҳи меҳрубонро фарзанде мебуд, чунонки мегӯед, пас ман аввалини ибодаткунандагон мебудам он фарзандро. Лек Аллоҳ пок аст аз зану фарзанд доштан».¹