وَإِنَّهُۥ

لَذِكۡرٞ

لَّكَ

وَلِقَوۡمِكَۖ

وَسَوۡفَ

تُسۡـَٔلُونَ

٤٤

      Ва албатта, ин Қуръон барои ту ва қавмат панде аст. Зеро, ки ба забони онҳо нозил шудааст ва аз дигарҳо дида бояд онро хубтар бифаҳманд ва ба зудӣ пурсида мешавед аз шукргузорӣ ва амал кардан ба Қуръон.¹