وَجَعَلَهَا

كَلِمَةَۢ

بَاقِيَةٗ

فِي

عَقِبِهِۦ

لَعَلَّهُمۡ

يَرۡجِعُونَ

٢٨

   Ва Иброҳим ин суханро (яъне, калимаи Ло илоҳа илаллоҳро) дар миёни фарзандонаш поянда ва боқӣ гузошт, бошанд, ки ба сӯи ибодати Аллоҳ бозгарданд.¹