فَذَكِّرۡ

فَمَآ

أَنتَ

بِنِعۡمَتِ

رَبِّكَ

بِكَاهِنٖ

وَلَا

مَجۡنُونٍ

٢٩

   Пас, эй Расул, панд деҳ инсонҳоро ба оятҳои Қуръон, зеро ту ба фазлу марҳамати Аллоҳ коҳин (ғайбгӯву) девона нестӣ! Чунонки кофирон ин гуна нисбатҳои дурӯғро бар ту мезананд.¹