وَأَمۡدَدۡنَٰهُم

بِفَٰكِهَةٖ

وَلَحۡمٖ

مِّمَّا

يَشۡتَهُونَ

٢٢

   Ва пайи ҳам ато кунем (зиёда кунем) ба аҳли ҷаннат, аз мева ва гӯшт ҳар навъе, ки мехоҳанд.