يَعۡتَذِرُونَ

إِلَيۡكُمۡ

إِذَا

رَجَعۡتُمۡ

إِلَيۡهِمۡۚ

قُل

لَّا

تَعۡتَذِرُواْ

لَن

نُّؤۡمِنَ

لَكُمۡ

قَدۡ

نَبَّأَنَا

ٱللَّهُ

مِنۡ

أَخۡبَارِكُمۡۚ

وَسَيَرَى

ٱللَّهُ

عَمَلَكُمۡ

وَرَسُولُهُۥ

ثُمَّ

تُرَدُّونَ

إِلَىٰ

عَٰلِمِ

ٱلۡغَيۡبِ

وَٱلشَّهَٰدَةِ

فَيُنَبِّئُكُم

بِمَا

كُنتُمۡ

تَعۡمَلُونَ

٩٤

   Эй мӯъминон, чун шумо ба наздашон бозгардед, (барои нарафтанашон ба ҷиҳод) меоянду узр мепурсанд. Бигӯ: «Узр мапурсед, гуфторатонро ҳаргиз бовар надорем, ки Аллоҳ моро аз ахбори шумо огоҳ кардааст. Ба зудӣ Аллоҳу паёмбараш амали шуморо дар дунё хоҳанд дид. Оё шумо аз нифоқи худ тавба мекунед ё бар он пойдор меистед? Он гоҳ шуморо назди он Аллоҳе, ки донои ниҳону ошкор аст, мебаранд, то аз натиҷаи аъмолатон огоҳатон созад!»¹