وَّلَا

عَلَی

الَّذِیْنَ

اِذَا

مَاۤ

اَتَوْكَ

لِتَحْمِلَهُمْ

قُلْتَ

لَاۤ

اَجِدُ

مَاۤ

اَحْمِلُكُمْ

عَلَیْهِ ۪

تَوَلَّوْا

وَّاَعْیُنُهُمْ

تَفِیْضُ

مِنَ

الدَّمْعِ

حَزَنًا

اَلَّا

یَجِدُوْا

مَا

یُنْفِقُوْنَ

۟ؕ

Яна сизга (жангга миниб бориш учун) от-улов сўраб келган вақтларида, уларга: «Сизларни миндириб юборадиган улов йўқ-ку», деганингизда (жиҳод учун) ишлатиладиган бирон нарса топа олмаганлари учун ғамгин бўлишиб, кўзларидан ёш тўкиб, қайтиб кетган кишиларни ҳам айблашга ҳеч қандай йўл йўқдир. ¹