فَإِذَا

ٱنسَلَخَ

ٱلۡأَشۡهُرُ

ٱلۡحُرُمُ

فَٱقۡتُلُواْ

ٱلۡمُشۡرِكِينَ

حَيۡثُ

وَجَدتُّمُوهُمۡ

وَخُذُوهُمۡ

وَٱحۡصُرُوهُمۡ

وَٱقۡعُدُواْ

لَهُمۡ

كُلَّ

مَرۡصَدٖۚ

فَإِن

تَابُواْ

وَأَقَامُواْ

ٱلصَّلَوٰةَ

وَءَاتَوُاْ

ٱلزَّكَوٰةَ

فَخَلُّواْ

سَبِيلَهُمۡۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

غَفُورٞ

رَّحِيمٞ

٥

Пас чун моҳҳои ҳаром¹ ба поён расанд, ҳар ҷо ки мушриконро ёфтед, бикушед ва бигиреду ба ҳабс афканед ва дар ҳама ҷо дар каминашон нишинед. Аммо агар тавба карданд ва бозгаштанд аз ширк ва исломро қабул карданд ва намозро барпо карданд ва закотро адо намуданд, пас раҳо кунед ононро, ки бародарони шумоанд дар Ислом. Ҳамоно Аллоҳ омурзандаи тавбакунандагон ва меҳрубон аст бар онон!²