لَوۡ

خَرَجُواْ

فِيكُم

مَّا

زَادُوكُمۡ

إِلَّا

خَبَالٗا

وَلَأَوۡضَعُواْ

خِلَٰلَكُمۡ

يَبۡغُونَكُمُ

ٱلۡفِتۡنَةَ

وَفِيكُمۡ

سَمَّٰعُونَ

لَهُمۡۗ

وَٱللَّهُ

عَلِيمُۢ

بِٱلظَّٰلِمِينَ

٤٧

   Эй мӯъминон агар бо шумо ба ҷанг берун оянд, чизе ҷуз фасод миёни шумо намеафзуданд ва албатта, мешитофтанд ва кӯшиш мекарданд, ки дар байни шумо фасод ва фитна ангезанд ва шуморо аз ҷиҳод дар роҳи Аллоҳ боздоранд. Ва (эй мӯъминон) дар миёни шумо суханчинонест, ки ахбори шуморо барои онҳо мебаранд. Ва Аллоҳ ба ҳоли ситамкорону мунофиқон огоҳ аст!¹