لَوْ

كَانَ

عَرَضًا

قَرِیْبًا

وَّسَفَرًا

قَاصِدًا

لَّاتَّبَعُوْكَ

وَلٰكِنْ

بَعُدَتْ

عَلَیْهِمُ

الشُّقَّةُ ؕ

وَسَیَحْلِفُوْنَ

بِاللّٰهِ

لَوِ

اسْتَطَعْنَا

لَخَرَجْنَا

مَعَكُمْ ۚ

یُهْلِكُوْنَ

اَنْفُسَهُمْ ۚ

وَاللّٰهُ

یَعْلَمُ

اِنَّهُمْ

لَكٰذِبُوْنَ

۟۠

[Эй Паёмбар] Агар [ҳадафи мунофиқон аз ҳамроҳӣ бо ту касби ғанимат ва ёфтани] моле дар дастрас ва сафари [осон ва] кӯтоҳ буд, ҳатман, ба дунболат меомаданд. Вале он роҳи пурмашаққати [ Шом] бар эшон дур [-у душвор] намуд ва ба зудӣ ба Аллоҳ таоло савганд хоҳанд хӯрд, ки: «Агар метавонистем, ҳатман, бо шумо раҳсипор мешудем» [Онон бо нофармонӣ ва савганди дурӯғ] худро ба ҳалокат афканданд ва Аллоҳ таоло медонад, ки онон, яқинан, дурӯғгӯ ҳастанд