اِلَّا

تَنْصُرُوْهُ

فَقَدْ

نَصَرَهُ

اللّٰهُ

اِذْ

اَخْرَجَهُ

الَّذِیْنَ

كَفَرُوْا

ثَانِیَ

اثْنَیْنِ

اِذْ

هُمَا

فِی

الْغَارِ

اِذْ

یَقُوْلُ

لِصَاحِبِهٖ

لَا

تَحْزَنْ

اِنَّ

اللّٰهَ

مَعَنَا ۚ

فَاَنْزَلَ

اللّٰهُ

سَكِیْنَتَهٗ

عَلَیْهِ

وَاَیَّدَهٗ

بِجُنُوْدٍ

لَّمْ

تَرَوْهَا

وَجَعَلَ

كَلِمَةَ

الَّذِیْنَ

كَفَرُوا

السُّفْلٰی ؕ

وَكَلِمَةُ

اللّٰهِ

هِیَ

الْعُلْیَا ؕ

وَاللّٰهُ

عَزِیْزٌ

حَكِیْمٌ

۟

[Эй асҳоби Паёмбар] Агар шумо ӯро ёрӣ накунед, ҳатман, Аллоҳ таоло ёриаш намуд: ҳангоме ки кофирон ӯро [аз Макка] берун карданд, он гоҳ ки яке аз он ду, ки дар ғор [-и Савр паноҳ гирифта] буданд, ба ҳамроҳи худ [Абубакр] гуфт: «Андуҳгин мабош, [ки] бе тардид, Аллоҳ таоло бо мост». Пас, Аллоҳ таоло оромиши худро бар ӯ фурӯ фиристод ва ӯро бо сипоҳиёне, ки онҳоро намедидед, таъйид [-у тақвият] кард ва сухани касонеро, ки куфр варзиданд, пасттар гардонд. Ва сухани Аллоҳ таолост, ки бартар аст ва Аллоҳ таоло шикастнопазиру ҳаким аст