يَوۡمَ

يُحۡمَىٰ

عَلَيۡهَا

فِي

نَارِ

جَهَنَّمَ

فَتُكۡوَىٰ

بِهَا

جِبَاهُهُمۡ

وَجُنُوبُهُمۡ

وَظُهُورُهُمۡۖ

هَٰذَا

مَا

كَنَزۡتُمۡ

لِأَنفُسِكُمۡ

فَذُوقُواْ

مَا

كُنتُمۡ

تَكۡنِزُونَ

٣٥

  Рӯзе, ки дар оташи ҷаҳаннам порае аз он тиллову нуқра гудохта шавад ва пешониву паҳлӯ ва пушташонро бо он доғ кунанд. Ва гуфта шавад: Ин аст ҷазои он чи захира намудед барои худ (яъне, закоташро надода будед), пас бичашед азоби он молеро, ки захира мекардед.¹