ثُمَّ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

سَكِينَتَهُۥ

عَلَىٰ

رَسُولِهِۦ

وَعَلَى

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

وَأَنزَلَ

جُنُودٗا

لَّمۡ

تَرَوۡهَا

وَعَذَّبَ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْۚ

وَذَٰلِكَ

جَزَآءُ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

٢٦

    Сипас Аллоҳ оромиши хешро бар Паёмбараш ва бар мӯъминон нозил кард ва лашкарҳоеро, ки онҳоро намедидед (яъне, фариштагонро), фурӯ фиристод ва кофиронро азоб кард (яъне, баъзе аз онон кушта ва баъзе дигарашон асир шуданд) ва ин аст ҷазои кофирон.¹