مَا

كَانَ

لِلۡمُشۡرِكِينَ

أَن

يَعۡمُرُواْ

مَسَٰجِدَ

ٱللَّهِ

شَٰهِدِينَ

عَلَىٰٓ

أَنفُسِهِم

بِٱلۡكُفۡرِۚ

أُوْلَٰٓئِكَ

حَبِطَتۡ

أَعۡمَٰلُهُمۡ

وَفِي

ٱلنَّارِ

هُمۡ

خَٰلِدُونَ

١٧

   Мушриконро лоиқ нест, ки дар ҳоле, ки ба куфри худ иқрор мекунанд ва барои Аллоҳ шарик меоранд, масҷидҳои Аллоҳро обод созанд. Зеро амали ин кофирон ботил аст ва ҷовидонанд дар оташ!¹