وَمَا

كَانَ

الْمُؤْمِنُوْنَ

لِیَنْفِرُوْا

كَآفَّةً ؕ

فَلَوْلَا

نَفَرَ

مِنْ

كُلِّ

فِرْقَةٍ

مِّنْهُمْ

طَآىِٕفَةٌ

لِّیَتَفَقَّهُوْا

فِی

الدِّیْنِ

وَلِیُنْذِرُوْا

قَوْمَهُمْ

اِذَا

رَجَعُوْۤا

اِلَیْهِمْ

لَعَلَّهُمْ

یَحْذَرُوْنَ

۟۠

Ва сазовор нест, ки муъминон ҳамагӣ раҳсипор [-и ҷиҳод] шаванд. Пас, чаро аз ҳар гурӯҳе аз онон иддае раҳсипор намешаванд [ва иддае низ ҳамроҳи Паёмбар намемонанд], то [ба сабаби ончи аз маҳзараш фаро мегиранд] дар ин огоҳӣ биёбанд ва қавми худро вақте ба сӯяшон бозгаштанд, бим диҳанд? Бошад, ки онон [аз кайфари илоҳӣ битарсанд ва] бипарҳезанд