مَا

كَانَ

لِاَهْلِ

الْمَدِیْنَةِ

وَمَنْ

حَوْلَهُمْ

مِّنَ

الْاَعْرَابِ

اَنْ

یَّتَخَلَّفُوْا

عَنْ

رَّسُوْلِ

اللّٰهِ

وَلَا

یَرْغَبُوْا

بِاَنْفُسِهِمْ

عَنْ

نَّفْسِهٖ ؕ

ذٰلِكَ

بِاَنَّهُمْ

لَا

یُصِیْبُهُمْ

ظَمَاٌ

وَّلَا

نَصَبٌ

وَّلَا

مَخْمَصَةٌ

فِیْ

سَبِیْلِ

اللّٰهِ

وَلَا

یَطَـُٔوْنَ

مَوْطِئًا

یَّغِیْظُ

الْكُفَّارَ

وَلَا

یَنَالُوْنَ

مِنْ

عَدُوٍّ

نَّیْلًا

اِلَّا

كُتِبَ

لَهُمْ

بِهٖ

عَمَلٌ

صَالِحٌ ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

لَا

یُضِیْعُ

اَجْرَ

الْمُحْسِنِیْنَ

۟ۙ

Сазовор нест, ки аҳли Мадина ва аъроб [-и бодиянишин] перомуни эшон аз [ҳамроҳӣ бо] Расулуллоҳ бозмонанд ва ҳифзи ҷони хешро муқаддам бар ӯ шуморанд, зеро дар роҳи Аллоҳ таоло ҳеҷ ташнагӣ ва ранҷу гуруснагие ба онон намерасад ва дар ҳеҷ маконе, ки кофиронро ба хашм меоварад, қадам намегузоранд ва аз душман ҳеҷ [шикаст ва] зарбае намехӯранд, магар инки ба [подоши] он кори шоиста барояшон сабт мешавад. Баростӣ, ки Аллоҳ таоло подоши накукоронро зоеъ намегардонад